You are hereTurystyka

Turystyka


By admin - Posted on 05 styczeń 2010

 

...:SZLAKI TURYSTYCZNE W POWIECIE PISKIM:...

 

FAUNA I FLORA POWIATU PISKIEGO
Dominującym elementem krajobrazu powiatu są lasy, które stanowią aż 40% powierzchni. Największym i najbardziej znanym kompleksem leśnym jest Puszcza Piska, której południowo - wschodnia część leży na ziemi piskiej. Ponad 90% powierzchni puszczy stanowią siedliska borów sosnowych. Z drzew liściastych występuje tu dąb szypułkowy, grab, lipa drobnolistna, klon, brzoza, olcha czarna i szara. W drzewostanie przeważa starodrzew z okazami dębów liczącymi 250 - 400 lat. Puszczę urozmaicają rynny licznych jezior (Nidzkie, Bełdany, Mokre, Pogubie, Wiartel, Brzozolasek i inne). Nad jeziorami lub w ich pobliżu znajdują się osiedla o charakterze turystyczno-wypoczynkowym (m.in. Ruciane-Nida, Krutyń, Jabłoń, Kamień, Zgon). Południowa część Puszczy Piskiej, pomiędzy Rucianem-Nidą, Mikołajkami, Mrągowem i Zgonem, wchodzi w skład Mazurskiego Parku Krajobrazowego.

 

MAZURSKI PARK KRAJOBRAZOWY
Mazurski Park Krajobrazowy został utworzony w grudniu 1977r. Zamysłem założenia była troska ochrony młodego polodowcowego krajobrazu o wybitnych wartościach przyrodniczych i krajobrazowych. Największą powierzchnię parku zajmują lasy - 18000 ha, które dają schronienie leśnym zwierzętom. Do największych można zaliczyć łosia. Najczęściej spotykanymi gatunkami są jelenie, sarny oraz dziki. Ze zwierząt drapieżnych występuje: wilk, ryś, lis, jenot, borsuk, kuna, trzórz, gronostaj, łasica. Wody Mazurskiego Parku Krajobrazowego to powierzchnia 15100 ha na które składa się ponad 20 dużych jezior, w tym największe jezioro Polski - Śniardwy o imponującej powierzchni 113,8 km2. Ponadto jest tu 6 rezerwatów: „Jezioro Łuknajno”, „Czapliniec”, „Królewska Sosna”, „Krutynia”, „ Zakręt”, „Strzałowo” i „Jezioro Lisunie”. Ozdobą mazurskich jezior są łabędzie nieme, które stały się ulubieńcami odwiedzających nas turystów. Kolejnym atutem jest pokaźna liczba ponad 230 gatunków ptactwa. Powiat może pochwalić się też ponad 10 parami orła bielika. Jest to jedno z największych skupisk tych ptaków w Europie.

 

TURYSTYKA I WYPOCZYNEK
Tereny Powiatu Piskiego obfitują w bogactwa przyrodnicze jak i antropogeniczne niezmącone szkodliwym działaniem przemysłu ciężkiego. Mazurska Kraina to także jej mieszkańcy - ludzie z natury życzliwi i bardzo gościnni. Atmosfera spokoju okraszona pięknem przyrody urzekną każdego, kto nas odwiedza. Zapraszamy Państwa do odwiedzin Powiatu Piskiego, którego wrota są zawsze otwarte dla każdego z Was.

 

GMINA I MIASTO PISZ
Największa gmina w Polsce pod względem powierzchni posiada przebogatą paletę walorów przyrodniczo - krajobrazowych. Ciekawą atrakcją turystyczną gminy jest rzeka Pisa, która stanowi swojego rodzaju łącznik między wodnymi szlakami Wielkich Jezior Mazurskich a Narwią.

Najstarszym zabytkiem w Piszu jest wieża kościoła pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela. Na uwagę zasługują ściany z ryglówki wzniesione w 1737r. Wieża jest murowana i otynkowana, składa się z trzech kondygnacji z otworem wejściowym na osi, zamykającym się półkoliście. Dach wieży, namiotowy, przechodzi w latarnię ośmioboczną. Na niej znajduje się zegar, a od 1739r. krzyż. Hełm wieży pochodzi z czasów późniejszych. Sam kościół, wzniesiony w ostatnich latach XVII wieku, został przebudowany w 1843 roku. We wnętrzu kościoła zachował się ołtarz główny z okresu późnego renesansu, odnowiony w 1696r. oraz barokowa ambona pochodząca z 1701 roku. Z XVII wieku pochodzą: krucyfiks drewniany, polichromowany, polichromowany pelikan oraz chrzcielnica.

W mieście można obejrzeć ślady po byłym zamku krzyżackim przy ul. Gizewiusza. Zamek został wzniesiony w XIV w. na planie prostokąta nad brzegami rzeki Pisy. Wielokrotnie niszczony i przebudowywany, już w XVIII stuleciu stracił swe znaczenie militarne i przeszedł w ręce prywatne. W 1837r. część murów rozebrano i pozostałości przystosowano do celów mieszkalnych. W 1945r. obiekt został zniszczony. Ruiny przetrwały do lat sześćdziesiątych. Wtedy to rozebrano fragmenty widocznych jeszcze murów obronnych i zasypano piwnice (prawdopodobnie XVIII-wieczne). Pozostałości są dziś jeszcze czytelne w alejach parku miejskiego nad Pisą. W 2003r. przeprowadzono w tym miejscu wstępne prace archeologiczne. Natrafiono na mury obronne, bramę i fragmenty piwnic. Z zamkiem piskim wiąże się legenda o przejściu podziemnym wiodącym do dawnego folwarku krzyżackiego w Łupkach. Przejście miało prowadzić pod dnem Pisy.

Warte uwagi są zabytkowe domy pochodzące z dawnej zabudowy miejskiej. Zachowały się trzy domy w stylu barokowym: parterowy przy ulicy Rybackiej 8 oraz piętrowe przy Lipowej 5 i 22. Dom przy ulicy Rybackiej pochodzi z XVIII wieku, a dom przy ulicy Lipowej z XIX wieku. Wszystkie są murowane, otynkowane, złożone na planie prostokąta, dwudzielne. Zabytkowe domy przy ulicy Rybackiej oznaczone są numerami: 9,12,13,15,16,17,18 i 30 pochodzą z pierwszej połowy XIX wieku. Wszystkie są parterowe, murowane, tynkowane, założone na planie prostokąta. Przy Placu Daszyńskiego, z bogatej niegdyś secesyjnej zabudowy miasta pozostały jedynie dwa zabytkowe budynki (nr 8 i 14).

Do rejestru zabytków wpisany jest ratusz neogotycki i stojący obok budynek w tym samym stylu. Ratusz w Piszu istniał już zapewne w XVII w. Na planie ukazującym Pisz w 1684r. zaznaczono bryłę ratusza zamykającą południową pierzeję rynku. To zapewne ten właśnie budynek przetrwał do 1898r., gdy wykonano najstarszą znaną fotografię Pisza, przedstawiającą stary ratusz przed rozbiórką. Trzy lata później za francuskie pieniądze pochodzące z kontrybucji wojennej (po klęsce Francji w wojnie z Prusami w latach 1870 - 71r.) wybudowano w tym samym miejscu nowy obiekt. Ratusz oddano do użytku w 1901r. Neogotyckiej budowli charakteru nadają ostrołukowe okna i gzymsy z cegły oraz widoczny od strony rynku zegar. Ratusz zwieńcza sygnaturka z wiatrowskazem, na którym można odczytać datę zakończenia budowy – 1900r. Warto też zwrócić uwagę na zewnętrzne drzwi, z pięknymi okuciami. Na skrzydłach widnieje herb Pisza - głowa św. Jana Chrzciciela. W ratuszu mieści się Urząd Stanu Cywilnego i Muzeum Ziemi Piskiej. W muzeum eksponowana jest fauna i flora Puszczy Piskiej, piśmiennictwo polskie na Maurach oraz dokumenty z historii Pisza.

Inne zabytki godne uwagi to plebania ewangelicka przy placu Daszyńskiego 13B oraz kaplica cmentarna przy ul. Dworcowej.

 

GMINA I MIASTO ORZYSZ
Gmina Orzysz jest jednym z prężniej rozwijających się regionów. Mimo swego rozwoju obszar całej gminy w dalszym ciągu charakteryzuje się nieskażonym bogactwem środowiska naturalnego. Jedną z największych atrakcji gminy jest Jezioro Orzysz, które ze swymi półwyspami, zatokami i wyspami stanowi ulubione miejsce wypoczynku letniego. Tu znajduje się również cześć największego i najlepiej zachowanego torfowiska niskiego na Pojezierzu Mazurskim - Nietlickie Bagno.

Na Terenie gminy Orzysz znajdują się interesujące zabytki m.in. kościół katolicki pw. Matki Bożej Szkaplerznej powstały w XVI wieku, kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa z przełomu XIX wieku oraz kilka domów stojących głównie przy ulicy Ełckiej, Giżyckiej i Wojska Polskiego, pochodzących z przełomu XVIII i XIX wieku oraz cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej.

W odległości 15 km od Orzysza w miejscowości Ogródek znajduje się Muzeum Michała Kajki mazurskiego poety i wielkiego obrońcy polskości na Warmii i Mazurach. Dom- Muzeum Kajki znajduje się tuż obok małego jeziora, na łagodnym, morenowym wzniesieniu. Wnętrze muzeum jest więcej niż skromne. Takim jednak człowiekiem był Kajka - z zawodu cieśla i murarz. Z woli Boga - poeta samorodek, który według legendy swe pierwsze wiersze pisał na deskach. W jednej z izb w dawnej kuchni znajduje się ludowa szafa z połowy XIX w., zydle, ława, skrzynia, dwojaki i żelazko. Muzeum otwarto w 110 rocznicę urodzin poety w 1968 roku w domu, który jest dziełem jego rąk. Dom ten Kajka zbudował sobie w 1883 roku i tu mieszkał ze swoją rodziną. Muzeum to ma charakter biograficzny. W sposób chronologiczny ukazuje koleje życia, działalności poety. Wystawione są tu egzemplarze kancjonałów, kalendarzy i czasopism, które Kajka czytał i w których drukował swoje utwory. Ponadto znajdują się rękopisy i książkowe wydania jego twórczości. Całość ekspozycji wzbogacona jest meblami po Kajce oraz eksponatami sztuki ludowej. Na deskach, które stanowią wystrój wnętrza, widnieją napisy przedstawiające krótką biografię poety.

 

GMINA I MIASTO BIAŁA PISKA
Tereny Gminy Biała Piska obfitują w miejsca całorocznego wypoczynku. Dla osób aktywnych przygotowane są szlaki rowerowe, piesze oraz konne. Gmina od lat znana jest z kultywowania tradycji, jaką jest organizowanie dożynek. Własnoręcznie tworzone wieńce dożynkowe czarują pomysłem, pięknem i barwnością. W ten właśnie sposób społeczność dziękuje za zebrane plony i jednocześnie przekazują staropolską tradycję obrzędów dożynkowych kolejnym pokoleniom. Samo miasto zachwyca specyficznym małomiejskim klimatem. Na terenie Gminy Białej Piskiej można odnaleźć ślady plemienia Galindów, którzy zamieszkiwali dawniej te tereny. W samej Białej Piskiej można odwiedzić takie zabytki jak : kościół barokowy pw. św. Andrzeja Boboli, wybudowany w latach 1756-1763, wieża z 1832 r., wzniesiona według projektu K.F. Schinka. Ołtarz główny z XVII w., Ratusz z początku XX w. oraz zabudowa małomiasteczkowa z przełomu XIX i XX w. W okolicach miejscowości Długi Kąt znajdują się kręgi kamienne w „Świętym gaju Galindów”, natomiast we wsi Mikuty znajduje się odciśnięty w kamieniu ślad stopy wodza Galindów- Izegusa. Warto również poświęcić wolny czas na spacer historycznym „Szlakiem Ułańskim”, na trasie którego znajdują się bunkry wojenne z okresu II wojny światowej. Przez cały rok Gmina Biała Piska oferuje uczestnictwo w ciekawych przedsięwzięciach kulturalnych, sportowych, rekreacyjnych, dbając jednocześnie o zachowanie dziedzictwa kultury tego regionu.

 

GMINA I MIASTO RUCIANE NIDA
Gmina Ruciane Nida jest najbardziej znanym turystycznym regionem Powiatu Piskiego. Atrakcyjne położenie pośród licznych jezior oraz niepowtarzalność szaty roślinnej Mazurskiego Parku Krajobrazowego sprawiają, że corocznie wzrasta liczba odwiedzających gminę. Największą atrakcją Gminy jest niewątpliwie rzeka Krutynia, która wraz z jeziorami położonymi na jej trasie, znana jest w Polsce jako jeden z najpiękniejszych i najciekawszych szlaków kajakowych. W sezonie letnim miasto Ruciane Nida tętni życiem. Położone nad brzegiem jeziora liczne restauracje i sklepiki przyciągają rzeszę turystów, a mieszczący się w Rucianem amfiteatr wypełniony jest popołudniami przez amatorów muzyki i dobrej zabawy. Na terenie Gminy godnym odwiedzenia jest klasztor staroobrzędowców pochodzący z XIX wieku położony we wsi Wojnowo. Oprócz klasztoru wartym zobaczenia jest molenna-dom modlitwy oraz cerkiew prawosławna. Ciekawym miejscem jest także największe głazowisko na Mazurach, które rozciąga się w lesie na płd.-wsch. od wsi Wojnowo. Do zabytków zalicza się również Śluza Guzianka – jest to wspaniały, działający nadal zabytek inżynierii hydrotechnicznej, która wyrównuje ponad 1,5 metrową różnicę poziomów wód pomiędzy dwoma jeziorami Guzianka Mała i Bełdany. Została oddana do użytku w 1900 roku czyli ponad sto lat temu i działa po dzień dzisiejszy. Długość komory wynosi 44m, szerokość wrót 7,5m, różnica poziomu wody około 2m. Wrota śluzy otwierane są napędem elektrycznym. Bardziej zainteresowanych spokojem i sztuką zapraszamy do Muzeum Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego znajdujące się w Leśniczówce Pranie. Leśniczówka Pranie, przed wojną Seehorst, powstała około 1880r i była leśnictwem wsi Krzyże. Polska nazwa "Pranie" wzięła się od łąki nad którą leży leśniczówka , a która jak mówili Mazurzy "prała" czyli osnuwała się mgłą , dymiła. Położona w Puszczy Piskiej tuż nad jeziorem Nidzkim. Przeszła do historii dzięki pobytom w niej wybitnego polskiego poety Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, który po raz pierwszy przybył do Prania w lipcu 1950r. Przyjeżdżał z Warszawy przez kolejne trzy lata, jako gość ówczesnego leśniczego Stanisława Popowskiego. W leśniczówce powstały ważne utwory: Kronika Olsztyńska, Niobe, Wit Stwosz, Chryzostoma Bulwiecia podróż do Ciemnogrodu, Pieśni, Ezop świeżo malowany, Rozmowa liryczna, Spotkanie z matką, Księżyc , W leśniczówce, Chmiel na rogach jelenich, Ojczyzna i inne. W 1952r. wraz z żoną Natalią snuł plany zamieszkania na stałe w okolicy jeziora Nidzkiego, które zniweczyła nagła śmierć poety w grudniu 1953 r. W 1980r. w Praniu utworzono Muzeum Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego jako oddział Muzeum Okręgowego w Suwałkach. Po reformie administracyjnej Polski w 2000 r. Muzeum znalazło się w województwie warmińsko-mazurskim i podlega Radzie Powiatu w Piszu.